Grudzie\u0144 ma w sobie co\u015b z pierwszych czterech nut V Symfonii Beethovena. Trzy kr\u00f3tkie nuty i jedna d\u0142uga. Znane na ca\u0142ym \u015bwiecie pukanie\u2026 ech, to s\u0142owo to ugrzeczniony eufemizm w tym wypadku\u2026 walenie? Tak, walenie losu do drzwi. Trzy kr\u00f3tkie nuty, jedna d\u0142uga i ju\u017c wszystko wiadomo. Wiadomo nie tylko co to, czyje to, ale te\u017c co b\u0119dzie dalej i jak si\u0119 sko\u0144czy. Przede wszystkim wiadomo, \u017ce oto kto\u015b w\u0142\u0105czy\u0142 muzyk\u0119 do kluczowej sceny znanego ci od zawsze filmu z tob\u0105 w roli g\u0142\u00f3wnej. Kto\u015b w\u0142\u0105czy\u0142 muzyk\u0119 do sceny, w kt\u00f3rej przegl\u0105dasz si\u0119 w lustrze i zastanawiasz si\u0119, czy jeste\u015b zadowolony z tego, co tam widzisz.<\/p>\n
W grudniu balansujesz gdzie\u015b mi\u0119dzy jaw\u0105 i snem. Mi\u0119dzy tym, co widzisz w lustrze a tym, co chcia\u0142by\u015b tam zobaczy\u0107. P\u0142ywasz mi\u0119dzy rozmigotanymi, bo\u017conarodzeniowymi jarmarkami, \u015bwi\u0105tecznymi melodiami, w\u0142\u00f3cz\u0105cymi si\u0119 bez zahamowa\u0144 po radosnej pentatonice, pomi\u0119dzy s\u0142owami o magii tego czasu i dzieci\u0119cym przekonaniem, \u017ce tego jednego, grudniowego dnia milkn\u0105 wszystkie spory. Tylko od czasu do czasu dra\u017cni ci\u0119 niepokoj\u0105ca my\u015bl, powoduj\u0105ca bolesne uk\u0142ucie gdzie\u015b w okolicach klatki piersiowej. Bo je\u017celi jest to mo\u017cliwe tego jednego dnia, to dlaczego nie ju\u017c zawsze? Ale za chwil\u0119 wpadasz, jak suszona \u015bliwka w kompot, w \u015bwiat pachn\u0105cy mandarynkami i korzennym piernikiem, w zaczarowan\u0105 krain\u0119 cz\u0119sto zb\u0119dnych przedmiot\u00f3w, kt\u00f3re wymy\u015blnie zapakowane i wsuni\u0119te pod wyhodowane specjalnie na t\u0119 okazj\u0119 drzewko, traktujesz jak wzruszaj\u0105ce wyznanie w j\u0119zyku mi\u0142o\u015bci. Tylko czasem, zupe\u0142nie jak na ob\u0142\u0105kanej herbatce u Marcowego Zaj\u0105ca, my\u015blisz, \u017ce w\u0142a\u015bciwie podoba ci si\u0119 to, co dostajesz w zamian, ale\u2026 czy dostajesz to, co ci si\u0119 podoba?<\/p>\n
Mam wra\u017cenie, \u017ce my, muzycy, pos\u0142ugujemy si\u0119 tym grudniowym j\u0119zykiem mi\u0142o\u015bci okr\u0105g\u0142y rok. Za ka\u017cdym razem, gdy dajemy \u015bwiatu swoj\u0105 muzyk\u0119, wsuwamy komu\u015b prezent pod choink\u0119, maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce ten prezent jest chciany i potrzebny. Dostajemy w zamian brawa, miejsce na listach przeboj\u00f3w, subskrypcje, pieni\u0105dze. A potem przychodzi lockdown. Trzy kr\u00f3tkie nuty i jedna d\u0142uga. Wal\u0105 do drzwi ograniczenia, bezsilno\u015b\u0107, dojmuj\u0105cy, niewyt\u0142umaczalny brak i pustka. Opr\u00f3cz tego, \u017ce ko\u0144cz\u0105 si\u0119 pieni\u0105dze, to zaczynamy czu\u0107 si\u0119 odrzuceni, niepotrzebni, niekochani. Czy\u017cby tylko dlatego, \u017ce milkn\u0105 brawa? A potem przychodzi grudzie\u0144. Trzy kr\u00f3tkie nuty i jedna d\u0142uga. Wal\u0105 do drzwi liczby podsumowuj\u0105ce wszystko to, co dali\u015bmy w tym roku \u015bwiatu. Gdy rozczarowuj\u0105, czujemy jakby nasza mi\u0142o\u015b\u0107 zosta\u0142a bezwzgl\u0119dnie odrzucona, czasem nawet niezauwa\u017cona. Gdy zachwycaj\u0105, czujemy si\u0119 docenieni, czujemy si\u0119 kochani.<\/p>\n
Zapominamy o czym\u015b nie tylko w grudniu. Zapominamy o tym, odk\u0105d pierwszy raz stan\u0119li\u015bmy na scenie i w zamian za ca\u0142\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 chwil\u0119 wcze\u015bniej wy\u015bpiewali\u015bmy i zagrali\u015bmy, za t\u0119 mi\u0142o\u015b\u0107, dostali\u015bmy brawa. Od tamtej pory, za spraw\u0105 tyle\u017c magicznego, co zwodniczego skoku dopaminy, zapominamy, \u017ce brawa to nie mi\u0142o\u015b\u0107. A potem bardzo szybko zapominamy, \u017ce scena to nie miejsce, na kt\u00f3re wychodzi si\u0119 z poczuciem braku, g\u0142odnym. Zapominamy, \u017ce dawanie to nie transakcja. Zapominamy, \u017ce dawa\u0107 mo\u017cna tylko z nadmiaru. Zapominamy, \u017ce oczekiwanie od kogo\u015b mi\u0142o\u015bci za nasz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 \u015bwiadczy tylko o tym, \u017ce dali\u015bmy j\u0105, tworz\u0105c w sobie pustk\u0119, kt\u00f3ra teraz wo\u0142a o zape\u0142nienie. Oddali\u015bmy co\u015b, czego zapomnieli\u015bmy da\u0107 przede wszystkim sobie.<\/p>\n
Grudzie\u0144. Miesi\u0105c najd\u0142u\u017cszych nocy i ciemno\u015bci, zmuszaj\u0105cej do zatrzymania si\u0119 w sobie. Z tych ciemno\u015bci, jak fotografia wywo\u0142ujesz si\u0119 na nowo. Stwarzasz si\u0119. Wschodzisz. Ale zanim\u2026 trzy kr\u00f3tkie nuty i jedna d\u0142uga, ko\u0142acz\u0105ce do drzwi. Za tymi drzwiami znajdziesz poczucie nieuchronno\u015bci zako\u0144cze\u0144 i potrzeb\u0119 podsumowa\u0144. Troch\u0119 z\u0142o\u015bliwy, troch\u0119 przewrotny, za to niezb\u0119dny prezent od mijaj\u0105cego roku. Nie ruszysz dalej, dop\u00f3ki nie obejrzysz si\u0119 za siebie, dop\u00f3ki nie spojrzysz w ciemno\u015b\u0107, dop\u00f3ki nie zostawisz starego w starym i nie zrobisz miejsca na nowe.<\/p>\n
Nowe. Trzy kr\u00f3tkie nuty i jedna d\u0142uga. Cokolwiek przybie\u017cy i zapuka do Twoich drzwi wraz z ko\u0144cem najd\u0142u\u017cszej nocy w roku, jakikolwiek dar z dawna czekany, jakakolwiek obna\u017cona moc, niech si\u0119 rodzi, niech b\u0119dzie z Tob\u0105, albo niech truchleje. Bo przecie\u017c nie wszystkie prezenty musisz przyj\u0105\u0107. Niech zapuka wszystko, co Ci s\u0142u\u017cy i niech sprawi, \u017ce zechcesz obdarowywa\u0107 si\u0119 wszystkim, czego potrzebujesz. Tylko wtedy b\u0119dziesz m\u00f3g\u0142 dawa\u0107 \u015bwiatu, bez wra\u017cenia tworzenia w sobie braku. Niech Twoje d\u017awi\u0119ki tworz\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 jakiej pragniesz, niech staj\u0105 si\u0119 prezentami, na kt\u00f3re si\u0119 czeka i niech ta symfonia nigdy si\u0119 nie ko\u0144czy.<\/p>\n
So Much love,<\/p>\n
Jaga<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Grudzie\u0144 ma w sobie co\u015b z pierwszych czterech nut V Symfonii Beethovena. Trzy kr\u00f3tkie nuty i jedna d\u0142uga. Znane na ca\u0142ym \u015bwiecie pukanie\u2026 ech, to s\u0142owo to ugrzeczniony eufemizm w tym wypadku\u2026 walenie? Tak, walenie losu do drzwi. Trzy kr\u00f3tkie nuty, jedna d\u0142uga i ju\u017c wszystko wiadomo. Wiadomo nie tylko co to, czyje to, ale […]<\/p>\n","protected":false},"author":1250,"featured_media":10559,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"inline_featured_image":false,"footnotes":""},"categories":[309],"tags":[],"class_list":["post-10606","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-spolecznosc"],"acf":[],"yoast_head":"\n